....

دیشب شعرم را با طلایی گیسوانت دار زدم

و حسرت کمان لبانت را به انتظار نشستم

 زل زدم به پاندولی مست در عمق سیاهچاله صورت

که نقش امامزاده ای دور را در اوج اخلاص

به صلیب کشیده

که در شب قدر

تورات به سر گرفته 

ولبیک سر می دهد

 من شعرم را به پابوس ضریح مقدس چشمانت می فرستم

که ستاره بچیند

و نور بیاورد

....

عشق نیز عقب نشینی کرد................

تا نغمه هستی ناله دیگری را به تماشا بشنود.........

پناهى در سال ۱۳۳۵ در روستاى دژکوب از شهرستان یاسوج متولد شد. تحصیلات هنرى پناهى مربوط به حضور کوتاه او در جامعه هنرى آناهیتا است. چندى نیز در کسوت یک طلبه در حوزه علمیه قم حضور داشته است. پناهى در اواخر دهه پنجاه به تهران آمد و با اجراى تلویزیونى متن نمایشى خود، «یک گل و بهار» با بازى حسین محب اهرى و مرحوم مقبلى کار خود را شروع کرد.
«گلدان ها در آفتاب» نیز دومین کار او در تلویزیون بود. بازى در چند فیلم سینمایى، سریال تلویزیونى به همراه کارگردانى تئاتر و مجموعه هاى اشعارش از او چهره اى به یادماندنى در ذهن دوستدارانش باقى گذاشت. نقش هایى که پناهى بازى کرد اغلب از جنس و نوع شخصیت خود او بود. او نقش آدم هاى پریشان احوال را با بازى خود به یادماندنى مى کرد.
«چیزى شبیه زندگى» آخرین تجربه حسین پناهى بر صحنه تئاتر بود که علاوه بر اقبال رکوردشکن تماشاگران در سال هاى اجرایش، کارى مدرن و نو محسوب شد حسین پناهى با خلاقیتى که تنها در خود او مى شد، سراغ گرفت، در این نمایش دست به نوآورى هاى بى نظیرى زد . در نگاه نخست نوعى ساختارگریزى و نهیلیسم به چشم مى آمد. پناهى با طنزى تلخ خاص خودش، با مفاهیم فلسفى به شوخى و جدى از زندگى معناباخته با تماگرانش حرف مى زد. پناهى قبل از این نیز نمایش «خوابگرد» را در خانه نمایش به روى صحنه برده بود که آن هم نشان از نمایشگرى با هوش و ذکاوت مى داد. پناهى در عرصه سینما نقش هایى را بازى کرد که در واقع با بازى کردن آن نقش ها، شخصیتى به نام حسین پناهى آفرید.شخصیتى که پناهى به دنیا آمده بود تا آن را به نمایش بگذارد. انگار ماموریت او در به وجود آوردن همین نقش بود.

حسین پناهى در سن ۴۸ سالگى درگذشت ، یکى از نزدیکان حسین پناهى، او دو ماهى بود که بر اثر فشار مالى شدید مجبور به ترک خانه اش در سعادت آباد به محله جهان آرا شده بود تا در فراموشى خانه کوچک اجاره اى تمام شود.

جسد حسین پناهى، شاعر و بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون شامگاه شنبه در حالى که چهار روز از زمان مرگش مى گذشت در خانه اش در منطقه یوسف آباد کشف شد.براساس گزارش بازپرس ویژه قتل مجتمع امور جنایى، دختر و پسر این بازیگر به مدت چهار روز گذشته با خانه پدرشان تماس مى گرفتند اما کسى به تلفن جواب نداد. آنها براى یافتن پدر که به تنهایى در خانه اى در یوسف آباد زندگى مى کرد با کلیه دوستان پدر تماس گرفتند ولى هیچ کس از سرنوشت حسین پناهى اطلاع نداشت. به خاطر اینکه حسین پناهى همیشه عادت داشت هر وقت براى چند روزى از خانه خارج شود و به محل دیگرى برود، آنها را در جریان بگذارد دختر و پسر به ناپدید شدن مرموز پدرشان مشکوک شده و راهى خانه پدر در تهران شدند. حتى تلفن همراه پناهى در این مدت خاموش بود که این موضوع باعث تردید بیشتر آنها شد.
آنها وقتى به خانه رسیدند و هیچ کس در را باز نکرد به سراغ همسایه ها رفتند ولى در چند روز گذشته هیچ کس حسین پناهى را ندیده بود.آنها سرانجام خود وارد خانه شدند. دختر و پسر این بازیگر پس از ورود به خانه متوجه بویى که از داخل ساختمان به مشام مى رسید،شدند و سرانجام هنگامى که وارد ساختمان شدند با جسد پدرشان روبه رو شدند در حالى که چند روز از زمان مرگش مى گذشت.

منبع وبلاگ prodigy

http://ebookclub.blogfa.com/cat-1.aspx

به قشقائی و رسم وفرهنگ ایل

همی بالم امروز به آهنگ ایل                                       

   سلامم به این مردم نیکنام

به ترکی زبانان بیرنگ ایل

ولی خدایی کاشکی یکی از اتوبوس های پوکیده شیراز گیر ما میومد تا دم غروب شاهد الافی مردم سر فلکه کوچک چنارشاهیجان نباشیم .ساعت ۸به بعد هم که تاکسی ها دربستی کار میکنند وخیلی باحال باشی چند تا مسافر تا ۲ساعت جمع بشن تا به سلامتی به خونه بری......

داستان...

نه برای دل تنهای بابونه های پشت خانه مان

بلند بلند میسرایم این هستی را به زبان.......

سلامم رانمی خواهی پاسخی دهی حتی با یک.........

وای که چه سنگین دردیست دردت

به بیکرانه ترین ها هم نمیشه رفت  واحساس...............

ولی تو بگو که در فراق لاله های زیبایت

چه مصیبت های که باغچه کوچک دلم نکشید نبودی

یا نخواستی ببینی

من هستم ولی دیدنی ها را باتو قسمت نخواهم کرد

عشق ونغمه وترانه و.....نخواهم گفت

شاید شگون ناشته باشد................

من سرچشمه های بلند قدمتش را میبینم

اینجا شاید منبع عشق سالیان بی انتهای

زندگی ماست.

در سراپرده هستی سلامی به بیکرانی در وجودش نقش بسته تورا میطلبد.

وچنارهای ازدست رفته اش دوباره باره باز خواهند گشت.

غصه هایم میآیم .شاید

لحظه پرواز پرستو مرا به حادثه های دوردست

دلم هدایت می کرد. تمام غبطه من

بلند پروازی پلک های بلند

سکوت شب  دلم بود.   

        ۱۲۱

 عید نوروز سکوتی میخواهم از جنس تمام بی صدایی ها .. بیرون شهر.. در یک محل ساکت و آرام ..دور از جنجال زندگی مردم ...زیر درخت های دامنه کوه .جنگل جایی هست که اطراف آن کاملا مجزا  است . جایی هست که ساعت و تاریخ درآن معنی ندارد . جایی هست که.... . چنارشاهیجان نام دارد.